Follow by Email

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Τσερνόμπιλ



Στα στενά του Τσερνόμπιλ μια σκιά περπατάει
Κουβαλάει τα προικιά της και το βιος της σκορπάει
Μέσα στο παρελθόν της άδειο μέλλον  τρυπώνει
Τις  ζωές των παιδιών της Άδης τις καμαρώνει

Του κόσμου το στερέωμα χάσκει αποδομημένο
Ερημωμένη καταχνιά σε βλέμμα αγριεμένο
Πηγάδια που στερέψανε τα πέρατα κερνάνε
Σκόνη θανάτου τίναξαν και  σωθικά ξερνάνε.

Ψυχές που παλινόστησαν κι ανάσες που κοπήκαν
Όνειρα που εγκλωβίστηκαν με τα μυαλά θαφτήκαν
Υφαίστεια οι στεναγμοί μες την λεκάνη γη
Ζωή υποκατάστατο κανένας δεν θα βρει.

Κι εμείς; Εμείς βράδυ σαν έρχεται το μέσα μας σκεπάζουμε
Μες τα σκληρά κελύφη μας στιγμές καταχωνιάζουμε
Κρυμμένοι στα κονάκια μας από μακρυά θωρούμε 
Απόσταση απ’ τις φυλακές  προσεκτικά κρατούμε.

Ζωές χωρίς εκτίμηση και σεβασμό κανένα
Στη γη που μας ανέθρεψε θυσία τα πεπραγμένα
Ψίχουλα συναισθήματα κι εμπάθεια καμμιά
Αντάμα οδηγούμαστε στης γης το πουθενά.

Πέταχ Τίκβα, 23/02/2013

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Τα δάκρυα

Μικρές σταγόνες στην αρχή,
Μετά ένα ποτάμι,
Καυμοί που αποκαλύπτονται
Σε μια ζωή κατράμι,
Απανωτοί οι στεναγμοί
Και ποιος να μου τους γιάνει..,
Σκληρή που είναι η ζωή μας φιλαράκι...
Ο μέντορας τον μέντορα περπατησιές διδάσκει
Καθένας μας τον άλλον ανελέητα πειράζει   
Του έρωτα τους στεναγμούς μάταια μεταφράζει
Μια ικεσία οδυνηρή το μέσα μας τρομάζει
Ζήτω η απελευθέρωση σαν έρθει να χαράζει!
Αναρχικές οι σκέψεις μου, καμαρωτοί τσολιάδες,
Δολοφονούν την ύπαρξη ανά σειρές μυριάδες
Κατασκευάσματα του νου από πηλό φτιαγμένα
Στυγνά με παραλύουνε σαν είναι αντρειωμένα.
Στο σουλτανάτο του μυαλού εγώ η πριγκηπέσσα
Τον θρόνο μου ψάχνω να βρω να μπει η ψυχή μου μέσα,
Στα μάταια..μαράζωσαν τα χρόνια και ματώσαν
Λαβύρινθοι κακεντρεχείς που οδυνηρά πληγώσαν...
Φίλε πιάσε το χέρι μου, σου τόχω απλωμένο,
Την σάρκα πιάσε τρυφερά, έλα, το περιμένω,
Μες το ιερό σαλόνι μας που αγάπη είναι στρωμένο,
Τα δάκρυα μου σκούπισε ν’ αλλάξω πεπρωμένο...

21/02/2013 Πέταχ Τίκβα