Follow by Email

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013





Και ύστερα κατέληξες όπως και κάθε άλλος
Σε βάλαν στο κοφίνι σου λες κι ήσουνα μεγάλος
Απ’ τ’ ανοικτό το σκέπασμα τα μάτια σου κοιτούσα
Κρυστάλλινα όπως ήτανε το άπειρο αψηφούσαν.

Το σώμα σου απλώθηκε στην διάσταση του νόμου
Στα ίδια ρούχα εφεξής, σαπίλα άνευ τρόμου,
Ήταν λες και κορόιδευες το μέλλον μας το ανύπαρκτο
Καλοντυμένος σαν γαμπρός στερούμενος επίπεδο.

Δυο μέρες πριν οι μέρες μας φάνταζαν βασιλεία
Πριγκήπισσα σου με έστεψες με όλα τα μεγαλεία
Τα σύννεφα οι θρόνοι μας, οι ουρανοί παλάτια,
Χαρά μοιράζαμε παντού κι ας είχαμε κεσάτια.

Τα ποταπά της ύπαρξης μια σύνθεση που σήπεται
Το πνεύμα κάπου πλάι μου φωτιά που παραδίνεται
Ο όγκος συρρικνώνεται μαζί και οι αναμνήσεις
Στην κάσα σου αν κλεινόμουνα θάχαν οι πόθοι σβήσει..

 Νίνα Μαγ. 24/11/2013




                 


Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Χρόνος-δολοφόνος



Ψηλά τα χέρια κούκλα μου! μου φώναξε ο χρόνος
Τον κοίταξα κατάματα μιας κι είναι ο δολοφόνος,
Έψαξα μες το βλέμμα του συμπόνοια να ζητήσω
Ψήγματα από τις μέρες μου μακρυά του να κρατήσω.

Εκείνος με αγνόησε σαν βασιλιάς που είναι
Κουκίδα του ορίζοντα του φάνηκα πως είμαι
Ταντάλειο συναίσθημα που μυθικό είχε πόνο
Άγρια παραμέρισε και γκρέμισε με φθόνο.

Σημαντικά κι ασήμαντα σαν στέμμα μου τα φόρεσε
Τις λύπες όλες σκούπισε, χαρές μου μαυροφόρεσε,
Κάθε μου βήμα σκόρπισε στης λήθης τα ουράνια
Σαν κόκκο μες την έρημο σκόρπισα τη μετάνοια.

Την ύλη μου απαξίωσε, με βέλη την ματώνει,
Βαρύ με φόρτωσε σταυρό που η φθορά πληγώνει,
Αγχόνες φθηνού έρωτα σφιχτά πως με τυλίγουν,
Σκουπίδια εκείνος τάκανε κι αιτίες να με πνίγουν.

Νίνα Μαγ., 27/09/2013











Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

Χημεία



Κομμάτια από την σάρκα μου τριγύρω πεταμένα
Με οίκτο τα παρατηρώ γυμνά, καψαλισμένα,
Τμήμα απ’ τον εγκέφαλο στον καναπέ να χάσκει
Ανάποδα ο ένας μηρός σαν έρωτας σε παύση.

Οι σκέψεις φτερουγίζουνε σαν στα γιατί σταυρώνονται
Ανάνηψη απ’ τον ουρανό στα μέλη που εξαρθρώνονται
Ο πόνος είναι ασύλληπτος, που να τον πω δεν έχω,
Στον ανυπόστατο Θεό σαν το κορόιδο τρέχω.

Γέλιο σαρδόνιο φορώ στο στόμα που δεν κλείνει
Χέρι ημισέληνο ερυθρό που όλο το μέσα φθείνει
Διακοπές που έκανα στα πέρατα της γης
Μ’ αφέλεια καλώντας σε έρωτα να φανείς.

Οι άγγελοι στερέψανε,  μόνος έχω απομείνει
Δέρματα να παρατηρώ που σήπονται στην κλίνη
Καιρός για μετανοιώματα δεν φαίνεται να υπάρχει
Εγκλήματα ανθρωπότητας στο μέλλον που δεν θάρθει.

Νίνα Μαγ., 03/09/2013

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Ρ.Κ.



Χαράματα αφουγκράζομαι ίχνη ζωής που εκπνέουν
Σκέψεις στέκουν ακίνητες και χρόνια  διαχέουν
Ξόρκια που ακυρώθηκαν στης φύσης τους χρησμούς
Μια ανάσα που βημάτισε χωρίς περιορισμούς.

Στην μήτρα παγιδεύτηκε από γεννησιμιού της
Του εφηβικού της του μυαλού, του ασυνείδητου της,
Με αμφίβολη χρυσόσκονη τους ουρανούς της στόλισε
Πνοές σε ανεμόμυλους σαν ηλιαχτίδα δώρισε.

Το ανδρείκελο την μοναξιά στα ζάρια την ξεπούλησε
Με κάθε αυγή τον ήλιο της αβέβαια αποκοίμησε
Βρόγχοι οι επιθυμίες της πνίξαν μια κατρακύλα
Σαν τον θεό  αντίκρυσε ένοιωσε ανατριχίλα.

Μαρτυρικά κατάντησε τις μέρες να μετράει
Της σάρκας της απανεμιά λάθος που ξεψυχάει
Πνοές σιγά που αραίωσαν μαζί με τα όνειρα της
Τις πεθυμιές της σταύρωσαν στα γκρίζα πια μυαλά της.

Τον θάνατο σου χαιρετώ και σεβασμό σου πέμπω
Το παρελθόν μας το κοινό με αγάπη θα θωπεύω
Τα πλούσια ενσταντανέ των τρυφερών μας χρόνων
Μές την καρδιά μου θησαυρός και βάλσαμο των πόνων.
     
11/03/2013 Νίνα Μαγ

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

Οι Δήμιοι





Απέχω απ’ το σχοινί δυο μέτρα, ίσως και κάτι,
Ανοιγοκλείνω βλέφαρα μπας κι είναι οφθαλμαπάτη,
Οι δήμιοι μ’ ακολουθούν και μου μετρούν το βήμα
Σε μιαν αγχόνη μ’ έστησαν και μ΄έκαναν το θύμα.

Γνωστή καθημερνότητα στα ήσυχα κλωτσούσα
Μέσα στην ανθρωπότητα τα ίδια αναμασούσα
Αστό είναι το τζάκι μου κι η φαμελιά μου όλη
Χαρακωμένα όρια και μπόλικη φορμόλη.

Στο κάστρο μου οι στεναγμοί είν’ απαγορευμένοι
Οι θάνατοι είναι λιγοστοί και περιορισμένοι
Τον εαυτό μου αποζητώ μέσα απ’ τον εαυτό μου
Μάχες τρανές δίνω εγώ συχνά με το εγώ μου.

Εχθρός μέσα μου εισχώρησε με μια μορφή οικεία
Τον εαυτό μου έπεισα πως έτσι είναι τα θεία,
Σκουλήκι καθώς ήτανε σύρθηκε στο μυαλό μου
Τότε με απασφάλισα να ζήσω τ’ όνειρό μου.

Το ροζιασμένο το σκοινί τριγύρω απ’ τον λαιμό μου
Χαιδεύω τώρα αντί γι αυτήν καβάλα στον καυμό μου
Το έγκλημα -η αγάπη μας – στα στεγανά ετάφη
Θυσία στον περίγυρο οι δυό ζωές παν στράφι.

Νίνα Μαγ., 04/03/2013


Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Τσερνόμπιλ



Στα στενά του Τσερνόμπιλ μια σκιά περπατάει
Κουβαλάει τα προικιά της και το βιος της σκορπάει
Μέσα στο παρελθόν της άδειο μέλλον  τρυπώνει
Τις  ζωές των παιδιών της Άδης τις καμαρώνει

Του κόσμου το στερέωμα χάσκει αποδομημένο
Ερημωμένη καταχνιά σε βλέμμα αγριεμένο
Πηγάδια που στερέψανε τα πέρατα κερνάνε
Σκόνη θανάτου τίναξαν και  σωθικά ξερνάνε.

Ψυχές που παλινόστησαν κι ανάσες που κοπήκαν
Όνειρα που εγκλωβίστηκαν με τα μυαλά θαφτήκαν
Υφαίστεια οι στεναγμοί μες την λεκάνη γη
Ζωή υποκατάστατο κανένας δεν θα βρει.

Κι εμείς; Εμείς βράδυ σαν έρχεται το μέσα μας σκεπάζουμε
Μες τα σκληρά κελύφη μας στιγμές καταχωνιάζουμε
Κρυμμένοι στα κονάκια μας από μακρυά θωρούμε 
Απόσταση απ’ τις φυλακές  προσεκτικά κρατούμε.

Ζωές χωρίς εκτίμηση και σεβασμό κανένα
Στη γη που μας ανέθρεψε θυσία τα πεπραγμένα
Ψίχουλα συναισθήματα κι εμπάθεια καμμιά
Αντάμα οδηγούμαστε στης γης το πουθενά.

Πέταχ Τίκβα, 23/02/2013

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Τα δάκρυα

Μικρές σταγόνες στην αρχή,
Μετά ένα ποτάμι,
Καυμοί που αποκαλύπτονται
Σε μια ζωή κατράμι,
Απανωτοί οι στεναγμοί
Και ποιος να μου τους γιάνει..,
Σκληρή που είναι η ζωή μας φιλαράκι...
Ο μέντορας τον μέντορα περπατησιές διδάσκει
Καθένας μας τον άλλον ανελέητα πειράζει   
Του έρωτα τους στεναγμούς μάταια μεταφράζει
Μια ικεσία οδυνηρή το μέσα μας τρομάζει
Ζήτω η απελευθέρωση σαν έρθει να χαράζει!
Αναρχικές οι σκέψεις μου, καμαρωτοί τσολιάδες,
Δολοφονούν την ύπαρξη ανά σειρές μυριάδες
Κατασκευάσματα του νου από πηλό φτιαγμένα
Στυγνά με παραλύουνε σαν είναι αντρειωμένα.
Στο σουλτανάτο του μυαλού εγώ η πριγκηπέσσα
Τον θρόνο μου ψάχνω να βρω να μπει η ψυχή μου μέσα,
Στα μάταια..μαράζωσαν τα χρόνια και ματώσαν
Λαβύρινθοι κακεντρεχείς που οδυνηρά πληγώσαν...
Φίλε πιάσε το χέρι μου, σου τόχω απλωμένο,
Την σάρκα πιάσε τρυφερά, έλα, το περιμένω,
Μες το ιερό σαλόνι μας που αγάπη είναι στρωμένο,
Τα δάκρυα μου σκούπισε ν’ αλλάξω πεπρωμένο...

21/02/2013 Πέταχ Τίκβα

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Μπροστά στον καθρέπτη η υψίφωνος άδει
Στην παράσταση τέλεια για να ‘ναι το βράδυ,
Μόνος ακροατής της ένας έρωτας κλέφτης
Στου μυαλού τις σκιές της απροσδόκητος φταίχτης.

Άθελά της η ντίβα στα ουράνια πετάει
Τον καινούργιο εραστή της προσδοκία κερνάει,
Μία –μία τις νότες με χαρά τις αρθρώνει
Γνήσιος ο  θαυμασμός του οριακά την θαμπώνει.

Στους παράδεισους πλάι έχουν μετακομίσει
Στου πενταγράμμου την ηχώ αντάμα έχουν λυγίσει,
Ξάφνου η φωνή παραπατά -το ρε παραφωνία-
Ο έρωτας πυροβολεί να σώσει την μαγεία!

Ανήκεστος βλάβη βουβά προεκλήθη,
Στης νότας τον ήχο η αγάπη ανελήφθη,
Το άπαν μαυρίζει, στο σκότος θαφτήκαν,
Κρυφή αμηχανία και πόνο τραφήκαν.

Το φως της ημέρας τους βρήκαν δυό αστέρια
Θύμα και δολοφόνο, νεκρά περιστέρια,
Ποιος νάτανε πλέον ο πιο πληγωμένος
Έρεβος κι απελπισία, την νύχτα ντυμένος;

Δειλά οι ψυχές τους τα ουράνια αγγίζουν
Την σφαίρα επουλώνουν, αχνά ψιθυρίζουν
Συγνώμες με αγάπη, έρωτες που θροίζουν,
Τον θάνατο αντάμα στο τέλος ξορκίζουν.

16/02/2012 Πέταχ Τίκβα


Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

To Electra

                                                                 
                                   To Electra

                                            I DARE not ask a kiss,
                                            I dare not beg a smile,
                                            Lest having that, or this, ,
                                            I might grow proud the while.

                                             No, no, the utmost share
                                             Of my desire shall be
                                             Only to kiss that air
                                             That lately kissèd thee.

                                                      Robert Herrick. 1591–1674


Με τ’ ακροδάκτυλα του νου μ΄αγγίζεις
Οράματα απ’ το παρελθόν θερίζεις,
Το απαλό σου χάδι καταριέμαι
Λαχτάρα που πονά και την αρνιέμαι,
Μέσα στο άναρχο μυαλό μου
Στην μοναξιά για πάντα θα πλανιέμαι.
Αναρριγώ σαν τις μετέωρες στιγμές αναμασάω
Τρέμω σαν στο  κυνήγι υποθέσεων βουτάω.
Τα  ζοφερά γραφήματα ακολουθούν σκιές
Ζωγραφισμένα βήματα μ’ αισθήσεις μαγικές,
Στα άδυτα των ουρανών το βιος πλανάρω
Τον επιδέξιο χρόνο μου μέσα μου κριτικάρω,
Αληθινή μου ύπαρξη που τόσα σου χρωστάω
Φορώ αξιοπρέπεια κι αλλού αποζητάω
Το οξυγόνο που ποθώ κι εγωιστικά φυλάω.
Την αύρα σου σκιαγραφώ, στα ουράνια πετάω...
Στο νεκροκρέβατο μου θα είσαι μια σκιά
Μια ανάμνηση γλυκειά που αιώνια θα κρατάω..

 08/02/2013 Πέταχ Τίκβα

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2013

Τα κύματα παφλάζουνε μπροστά μου
Μικρά κοχύλια με χαιδεύουν στην ουρά μου
Τα λέπια μου στην άμμο κυλιστήκαν
Και με το γήινο κορμί μου αναμειχθήκαν.

Σαν κολυμπώ, στα σύμπαντα ολόκληρη βουτάω,
Στην στρογγυλή την σφαίρα μας ολούθε τριγυρνάω
Μέσα από κάθε πόρο μου μια ανάσα από ευτυχία,
Της έκπληκτης μου της ζωής φάλτσα αδυναμία.

Η κινητήριος δύναμη πάντοτε η αγάπη
Την έψαξα σε ωκεανούς, σε χώρες δίχως βάθη,
Το στήθος μου προέταξα να θέλξει τα όνειρα μου
Άνθρωποι τα ερωτεύτηκαν μα βρήκα τον μπελά μου.

Μισή από πάντα ήμουνα, διττή και διχασμένη,
Πατρίδα μου οι ωκεανοί  κι η γη η ειμαρμένη,
Ελεύθερη γεννήθηκα να τριγυρνώ τα βράδυα
Το μέλλον μου να συναντώ σ’ ανέμελα σκοτάδια.

Τη μιά γοργόνα ήμουνα, την άλλη μια πουτάνα,
Δεν ξέρω αν ευτύχησα, δεν ξέρω από βοτάνια,
Άντρες αράδα έσφαξε η άκρη της ουράς μου
Στο μπούστο τους σαν έκαιγα την άσπιλη ομορφιά μου.

Τον βασιλιά κυνήγησα πίσω από ένα πλοίο,
Αλέξανδρο τον έλεγαν μα ήταν  για μένα θείο
Τον εαυτό μου να ξεχνώ μέσα από την μορφή του,
Στα κύματα να ξενυχτώ, στην αντανάκλασή του.

Απ’ την ουρά μου έκοψα μια νύχτα ένα κομμάτι
Πόδια προσπάθησα να βρω να τρέχουν στο σκοτάδι
Να τα κοιτώ και να πονώ τον άτολμο έρωτά μου
Της διχασμένης μου ψυχής ρηχό αμάρτημα μου...

Η θάλασσα ο τάφος μου κι η γη η κατρακύλα
Η έλλειψη των στεναγμών θλιμμένη ανατριχίλα
Ανάπηρη κι ανήμπορη σέρνω τ’ απομεινάρια
Του ασύδωτου μου εαυτού ξεσκίζω χαλινάρια!!

Πέταχ Τίκβα, 03/02/2013

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

ΕΞΑΡΓΥΡΩΝΩ

Εξαργυρώνω τα όνειρά μου με λίγο πόθο και χαρά,
Εξαργυρώνω την χαρά μου στης ευτυχίας τα στεγανά,
Εξαργυρώνω την καρδιά μου κάθε που βγαίνω στα ρηχά,
Εξαργυρώνω την ζωή μου που ξόκειλε στα σκοτεινά.

Εκπλήρωσα τα όνειρά μου που ήταν γεμάτα φονικά,
Με πληγωμένη αναισθησία γύρω από μέρη αστρικά,
Σε σαπισμένους γαλαξίες πλημμυρισμένους ξωτικά,
Δυο σύμπαντα ευαισθησίες και μια μερίδα αερικά.

Στον πύργο μου που κλείστηκα μονάχα άσπρο είδα,
Ζωγραφισμένο το κενό πάνω σε μια σανίδα,
Απομεινάρια σου αραιά αφημένα στο μυαλό μου,
Σκλήρυναν την προσπάθεια να βρω τον εαυτό μου.

Του φεγγαριού οι αναπνοές γέμισαν μια ψυχή μου,
Στους ουρανούς μια συλλογή από την εκπνοή μου,
Στο έδαφος ξανά πατώ, την φυλακή μου σπάω,
Όλης της φύσης τα δεινά πάνω μου τα μετράω.

Ότι κι αν εξαργύρωσα, ότι κι αν εκπληρώνω,
Η απόσταση είναι ονειρική και δεν την συμπληρώνω
Πασχίζοντας τον ουρανό να πιάσω στην αγκάλη
Κόλαση είδα Δαντική, του Ηρακλή την πάλη!

Μέσα σε δάσος κρύφτηκα και το κορμί μου κλαίω,
Μ’ αγκάλιασα, παρηγοριά στ’ ανέγγιχτά μου φταίω,
Τους από μηχανής Θεούς πικρά εκλιπαρώ
Ν’ αποφασίσω τελικά πως όλα τα μπορώ!

Νίνα Μαγ.

Πέταχ Τίκβα, 25/01/2013


Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

ΡΕ.Κ.

Ακίνητη την λήξη σου σεβάσμια χαιρετώ
Τα χρόνια που περάσαμε σωρρευτικά μετρώ,
Τις ώρες της φιλίας μας που ζήσαμε με αγάπη
Το τέλος σου το επίπονο έκρυψες σαν αγκάθι.

Είδα μια σκιά να σέρνεται στον έναν προορισμό
Αυτόν που  ζήλεψα κι εγώ  σαν ποθητό σκοπό,
Τις άηχες τις ηδονές να νοιώσω στην ψυχή μου
Να κλέψει από την σιγαλιά ειρήνη η πνοή μου.

Όλα του χρόνου εφήμερα και η φθορά διάρκεια
Οι εγωισμοί μας αστραπές, των στεναγμών πανάκεια,
Από μακρυά παρατηρώ τους φρούδους εαυτούς μας
Αισθήματα και λογική να στέφουν στους καυμούς μας.

Ο τροπαιούχος βασιλιάς την ύλη σου μαδάει
Άγρια στην νίκη ρίχνεται κι αυτό σε τυραννάει,
Συμπόνοια δεν του ζήτησες κι η ελπίδα ξεψυχάει
Κουράγιο θέλω να σου πω μα η λαλιά πονάει.

Ο ύστατος ο χωρισμός  παρηγοριά δεν έχει
Το μέλλον φέρνει μοναξιά και μέλλον που απέχει,
Πάνω στο συννεφάκι σου στους ουρανούς  θα πλεύσεις
Σ’ όλες των φίλων τις καρδιές μια πίκρα θα πλανέψεις!

17/01/2013