Follow by Email

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Τσερνόμπιλ



Στα στενά του Τσερνόμπιλ μια σκιά περπατάει
Κουβαλάει τα προικιά της και το βιος της σκορπάει
Μέσα στο παρελθόν της άδειο μέλλον  τρυπώνει
Τις  ζωές των παιδιών της Άδης τις καμαρώνει

Του κόσμου το στερέωμα χάσκει αποδομημένο
Ερημωμένη καταχνιά σε βλέμμα αγριεμένο
Πηγάδια που στερέψανε τα πέρατα κερνάνε
Σκόνη θανάτου τίναξαν και  σωθικά ξερνάνε.

Ψυχές που παλινόστησαν κι ανάσες που κοπήκαν
Όνειρα που εγκλωβίστηκαν με τα μυαλά θαφτήκαν
Υφαίστεια οι στεναγμοί μες την λεκάνη γη
Ζωή υποκατάστατο κανένας δεν θα βρει.

Κι εμείς; Εμείς βράδυ σαν έρχεται το μέσα μας σκεπάζουμε
Μες τα σκληρά κελύφη μας στιγμές καταχωνιάζουμε
Κρυμμένοι στα κονάκια μας από μακρυά θωρούμε 
Απόσταση απ’ τις φυλακές  προσεκτικά κρατούμε.

Ζωές χωρίς εκτίμηση και σεβασμό κανένα
Στη γη που μας ανέθρεψε θυσία τα πεπραγμένα
Ψίχουλα συναισθήματα κι εμπάθεια καμμιά
Αντάμα οδηγούμαστε στης γης το πουθενά.

Πέταχ Τίκβα, 23/02/2013

1 σχόλιο:

  1. Το θέμα σου με εξέπληξε θετικά, γιατί μεταφέρεις αλληγορικά τις σκέψεις σου σε ένα τραγικό γεγονός και το κάνεις με ένα τρόπο εξόχως δραματικό…. Θα τολμήσω να πω κινηματογραφικό σαν την παρτίδα με το θάνατο στην «Εβδόμη σφραγίδα» του Μπέργκμαν.

    Οι δυο πρώτες στροφές ο θάνατος, το περιβάλλον, οι ζωές, σαν σε αργή κίνηση του πλάνου
    τα λόγια σου, περιγράφουν το τέλος.
    Η σκιά, ο καταδικασμένος άνθρωπος… συγκινητική εικόνα.

    Η απελπισία στη τρίτη στροφή και το αδιέξοδο…. κλείνουν ερμητικά με συναισθήματα τη διήγηση.

    Οι τρεις πρώτες στροφές είναι τα δυνατά σημεία του πονήματος σου… με δυνατό άνοιγμα και κλείσιμο του πλάνου με συναισθηματικούς όρους.

    Στις επόμενες δυο στροφές τα πλάνα έχουν εξαφανιστεί απότομα και μένει η αφήγηση
    που εστιάζεται στη αποστασιοποίηση ως θεατές αυτών των γεγονότων και στην έλλειψη σεβασμού.

    Αυτό που δεν μου άρεσε.. (ίσως αν το διαβάσω μερικές φορές να αλλάξω γνώμη) είναι η απότομη μετάβαση από τις εικόνες των τριών στροφών στην αφήγηση των συμπερασμάτων. Ίσως αν υπήρχε μια ενδιάμεση στροφή.

    Αλλά αυτό, το τονίζω, είναι μια προσωπική θέση, όχι τεχνική. Η απότομη μετάβαση είναι αποδεκτή έτσι ή αλλιώς στη ποίηση αλλά και στις άλλες μορφές τέχνης.

    Γενικά πιστεύω πως με το πόνημα αυτό πήγες ακόμη ένα βήμα μπροστά. Αναμένω δε στο μέλλον και δουλειές σου με μεγαλύτερο εύρος θεμάτων, περισσότερο αφηγηματικές, χωρίς τις λαβές της ομοιοκαταληξίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή