Follow by Email

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

Εγώ



Είμ η παρένθεση που ο λάγνος χρόνος ύπουλα άνοιξε
Μια κούφια ελπίδα σ’ άγριο ποτάμι που δεν με τράνωσε
Μια καταιγίδα στου άναρθρου πλήθους τον μισεμό
Είμαι ένα όνειρο που ούτε για όνειρο δεν θα το δω.

Είμ’ η αντήχηση που στα δεσμά της μονάχη θάφτηκε
Μια υπενθύμιση στον κούφιο λόγο που ούτε καν νοιάστηκε
Η καλοσύνη πηχτής ψιχάλας σαν ρυθμικά υπολείπεται
Είμ’ η κουκίδα σ’ άπληστο έρωτα που παραλείπεται.

Είμαι η αντίθεση στα όνειρα μου που αχνουφαίνω
Ρητή διτότητα που μακρυά της αργοπεθαίνω
Είμαι η σκόνη από αστέρια που εσένα φώτισαν
Τ’ απομεινάρι ρηχών καυμών μου που με εντόπισαν.
  
Είμαι τ’ απαύγασμα ψεύτικων νόμων που εγώ δεν κράτησα
Είμαι η έκπληξη φτηνών λαθών μου που δεν αγάπησα
Είμαι το έλεος που άτολμα δείχνω κι αποχωρώ
Είμαι η καρδιά που σαν μου γνέφει προσδοκώ.

Είμαι η αρχή στο τέλος που δεν έβαλα
Είμαι η δύναμη που κάποτε κατέβαλα
Είμ’ η τελεία που η ψυχή μου κουβαλάει
Είμαι στο τέλος, κάπου εδώ το κύμα σκάει..

Νίνα Μαγ.,  09/05/2014