Follow by Email

Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

Σε μια ξεκάρφωτη στροφή του διηνεκούς
Αναρωτιέμαι αν τη ψυχή μου ξενυχτάω
Μέσα απ’ την ώθηση λάθους επιφανούς
Τον νου ξεχώρισα σαν τις αυγές σκορπάω.

Αδειάζω τ’ αερόστατο με γρήγορη εκπνοή
Την άτυχη βαλβίδα του ίσα που ακουμπάω
Πλανεύοντας της θάλασσας μιαν άδικη κορφή
Τους ήχους μου καταπατώ σαν στο κορμί βουτάω.

Επαίρονται τα όργανα για νίκες σαρκικές
Τον Μάη μου προσφέρουνε σ’ οστέινο στεφάνι
Σαν ύαινα ο έρωτας μου στήνει προτομές
Το βλέμμα σου αναζητώ την ύλη μου να γειάνει. 

Χορεύω με τη νειότη μου για τελευταία φορά
Τις μνήμες της ιχνηλατώ σαν ελλειπής ψιχάλα
Μέλη που εξαρθρώνονται κάπου στην ξενιτειά
Εύχομαι πως θα γιατρευτούν στου Άδη την αλάνα.

Στου τέλους μου το έλεος τα δίχτυα μου έχω ρίξει
Σκαρί με βία κουβαλώ ενάντια στη σήψη
Επικρατεί το είναι μου στο πλήρες παρελθόν
Το σώμα μου αναχαίτισε κοπάδια στεναγμών.

Κάπου μετά το ύστερα τα μάτια σου χαζεύω
Σωρευτικά τα μέσα μας στο παρελθόν τα ζεύω
Παντρεύομαι τα χώματα που πάνω μου έχουν ρίξει
Μιαν έκδοχη αποχώρηση χαμογελά στη θλίψη.


Νίνα Μαγ. 31/05/2015