Follow by Email

Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

Σε μια ξεκάρφωτη στροφή του διηνεκούς
Αναρωτιέμαι αν τη ψυχή μου ξενυχτάω
Μέσα απ’ την ώθηση λάθους επιφανούς
Τον νου ξεχώρισα σαν τις αυγές σκορπάω.

Αδειάζω τ’ αερόστατο με γρήγορη εκπνοή
Την άτυχη βαλβίδα του ίσα που ακουμπάω
Πλανεύοντας της θάλασσας μιαν άδικη κορφή
Τους ήχους μου καταπατώ σαν στο κορμί βουτάω.

Επαίρονται τα όργανα για νίκες σαρκικές
Τον Μάη μου προσφέρουνε σ’ οστέινο στεφάνι
Σαν ύαινα ο έρωτας μου στήνει προτομές
Το βλέμμα σου αναζητώ την ύλη μου να γειάνει. 

Χορεύω με τη νειότη μου για τελευταία φορά
Τις μνήμες της ιχνηλατώ σαν ελλειπής ψιχάλα
Μέλη που εξαρθρώνονται κάπου στην ξενιτειά
Εύχομαι πως θα γιατρευτούν στου Άδη την αλάνα.

Στου τέλους μου το έλεος τα δίχτυα μου έχω ρίξει
Σκαρί με βία κουβαλώ ενάντια στη σήψη
Επικρατεί το είναι μου στο πλήρες παρελθόν
Το σώμα μου αναχαίτισε κοπάδια στεναγμών.

Κάπου μετά το ύστερα τα μάτια σου χαζεύω
Σωρευτικά τα μέσα μας στο παρελθόν τα ζεύω
Παντρεύομαι τα χώματα που πάνω μου έχουν ρίξει
Μιαν έκδοχη αποχώρηση χαμογελά στη θλίψη.


Νίνα Μαγ. 31/05/2015       

                                 

3 σχόλια:

  1. παρότι με μια πρώτη ματιά, θα νομίζει ο αναγνώστης πως το ποίημα το διαπερνά μια έντονη απαισιοδοξία, θα έλεγα πως είναι αισιόδοξο, χαμηλοπετά στης ψυχής τους κόσμους και στις μεταφυσικές ελπίδες, βέβαια με έντονες δόσεις πίκρας για τα παρελθόντα, όχι ως καθεαυτά, αλλά ως πεπρωμένο προς το αναπόφευκτο τέλος μας.

    Ένα κρυμμένο δωμάτιο, πίσω από τις κουρτίνες των αναμνήσεων θα έλεγα για αυτό που αισθάνομαι διαβάζοντας τους στίχους, ένα δωμάτιο που στους τοίχους του ζωντανεύει η ταπετσαρία της ζωής σου, ως δάκρυα και ως ιστορία , για αυτά που θα ήθελες, γιαυτά που έχασες.

    Από την πρώτη φορά που διάβασα τους στίχους σου, πριν χρόνια, θυμάσαι; σου είπα πως αγάπησα τις λέξεις σου και το ύφος τους, που κατά ένα μαγικό τρόπο, παίζουν με το χρόνο,
    την μια άχρονες, την άλλη ιστορικές και μετά ανθρώπινες, στο χρόνο των σπλάχνων σου (μας).
    Ναι, γράφεις για τη νεκρά θάλασσα της ψυχής, αλλά και για την όαση της ελπίδας, έστω σε μια ουράνια έρημο, με διακριτική ευαισθησία, ίσως και φόβο, αλλά πάντως με τα μάτια της υποψίας πως όλα δεν είναι χαμένα.

    μου άρεσε πολύ,

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τέλειο !!!!!!!!! Υπέροχο μετα απο ενα χρονο ευχαριστουμε , νινα !!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή