Follow by Email

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Το Κολλητάρι

                      
Μια στείρα αντανάκλαση ενός υπέροχου εαυτού
Μία παρένθεση του νου, του τετριμμένου αχού,
Στον έρωτα γονυπετεί, σαν στον θεό προστρέχει,
Η σάρκα μην απαρνηθεί την φαντασία που ενέχει.

Δανείζει φρούδες αγκαλιές και σιωπές περίτεχνες
Συχνά ψυχανεμίζεται σε μάχες δήθεν ύποπτες
Τα ίχνη του παράτολμα στους ουρανούς σκορπίζει
Τις ιαχές των πόθων του κάθετα εκσφενδονίζει.

Ένα κολλιέ μου χάρισε με κόκκους της ερήμου
Να τους μετρώ να μην ξεχνώ ίχνη απ’ το κορμί του
Ζωγράφισε τις μέρες μου κι όλα τα όνειρα μου
Άγριο φως πανσέληνου στα ανομήματα μου.

Της κορεσμένης μου ψυχής
Μικρό διάλειμμα,
Στον εμπαιγμό των χρόνων μου
Απάτης παρανάλωμα,
Απ’ την αγκύλη κρέμομαι
Μίας αστής ζωής
Με στεναγμούς αισχύνομαι
Έκφυλης ηδονής.  

Νίνα Μαγ., 21/05/2014