Follow by Email

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ

Πάνω σε πύρινη δαφνιά παράδοξες περπατησιές αδέξια μετράω
Ίσκιους ατέρμονους που άδοξα μ’ απόκαμαν αδιάφορα ακουμπάω
Αδυνατώ το είναι μου στου έρωτα την πνιγηρή ανέμη να τυλίξω
Όνειρα που εξεγέρθηκαν, με λόγια που στοιχειώθηκαν θα πνίξω.

Άφτεροι άγγελοι που τις ψυχές τους έχασαν σε προδομένες μάχες
Σαν παλινόστησαν κρεμάλες έστησαν πάνω σε ματωμένες ράχες
Πύρινη λάβα η νιότη μου ασκητικά στα έγκατα της γης κυλάει
Το άπαν συσκοτίστηκε, στους πόλους μου ίχνη ζωής σκορπάει.

Στην πρύμνη των ευαίσθητων ωρών που αναίτια ξεφυλλίζω
Μια λάγνα αποτοξίνωση του μέλλοντος που αμφίβολα βαδίζω
Στα διάφανα ναυάγια που την ψυχή μου ανάπηρη κατάντησαν
Συνήθισα να ακουμπώ, από ψευτιές που αχρείοι μου καθόρισαν.

Τους νεκρωμένους δείχτες μου παράτολμα κουρδίζω
Με αβυσσαλέο τοκετό καινούργιο βιος χρονίζω
Απ’ τις γηραιές πυξίδες μου σκουριά θα ξεσκαρτάρω
Ήταν σαν χθες ν’ αντάμωσα τη νιότη που φλερτάρω.


Νίνα Μαγ., 11/03/14