Follow by Email

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Ξημερώνει  αργά η αυγή σήμερα στο πλάι μου, με κοιτάει χουζούρικα σπρώχνοντάς με απαλά στη μέρα. Ακούσια προσπερνώ την άρνηση και υπάκουα ακολουθώ τα γραμμένα.
Κατά την έξοδό μου συναντώ ανθρώπους βράχους, ανθρώπους αμμόλοφους, ανθρώπους θάλασσα. Ανηφορίζω πίσω τους ασθμαίνοντας στην ανηφόρα που μου επιβάλουν, χάνομαι με αγωνία μέσα τους από φόβο μήπως προκαλέσουν τον αφανισμό μου, κυλλάω πλάι τους, ένα φυλλαράκι που παλεύει να μείνει στην επιφάνεια. Όποια και νάναι η μορφή μου στον αγώνα της επιβίωσης το καύκαλό μου παραμένει σκληρό, τα μαλακά μου μέρη συρρικνώνονται εκτεταμένα μόνιμα σε θέση μάχης, η ψυχή τιμωρείται για όλες τις φορές που ενέδωσε γέρνοντας στις ανάγκες της, τιμωρημένη για την απομάκρυνση της από την φύση της ψάχνοντας το αρχέγονο συμπληρωματικό εγώ. Ξεγυμνώνω τον εαυτό μου στα μάτια του «σημαντικού άλλου», απλόχερα του προσφέρω φωτεινές αναλαμπές του παρελθόντος μου, αλτρουιστικά βουτάω μέσα του σε έναν άνισο αγώνα να καλύψω τις ανασφάλειες μου κατοικώντας στις πτυχές του μυαλού του ενώ ταυτόχρονα επουλώνω οδυνηρές καταστάσεις κι επιλογές, κεντάω την σάρκα μου με ευγενικά αισθήματα, κομμάτια από περίτεχνες πουντιές με την προσδοκία να αντέξουν στον χρόνο, όλα στην προσπάθεια μου να διατηρηθώ ακμαία. Χωρίς όρια, σαν την μάνα γη αλλάζω σχήματα και κατευθύνσεις, γίνομαι στείρα κι εύφορη, πλαταίνω σπέρνοντας την ελευθερία στο διάβα μου, μια τελεία καταλήγω, ένα βαρελότο που εξοστρακίζει παρελθόν.

  Κάπου  στα μισά του δρόμου έχω πλέον ανακαλύψει πόσο έχω συνθλιβεί από το παράδοξο. Χαρακώνομαι για να υπάρξω. Το ζώο μέσα μου επιτέλους δαμάζω. Κάνω το σώμα μου εργαλείο μνήμης στραγγίζοντας τα εγκεφαλικά του κύτταρα. Στους δαιδαλώδεις υπονόμους των ζωών καταλήγω αόρατη.  Αυτοεξόριστη σε μια ανύπαρκτη πατρίδα δωρίζω τα μέρη μου στον άνεμο και ευτυχώ. Στο αερόστατο του τέλους μου σκαρφαλώνω πετώντας ομφάλιους λώρους που με στραγγαλίζουν. Πρόκειται να βιώσω τον θάνατο της πληρότητας. Η  μαγευτική συνοδός μοναξιά  συγχωνεύεται με την μοναδικότητα στο αστέρι μου καθώς η καινοτόμος ανυπαρξία με διαπερνά. Επιτέλους κατανοώ την ύπαρξη μου..   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου