Follow by Email

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

To Electra

                                                                 
                                   To Electra

                                            I DARE not ask a kiss,
                                            I dare not beg a smile,
                                            Lest having that, or this, ,
                                            I might grow proud the while.

                                             No, no, the utmost share
                                             Of my desire shall be
                                             Only to kiss that air
                                             That lately kissèd thee.

                                                      Robert Herrick. 1591–1674


Με τ’ ακροδάκτυλα του νου μ΄αγγίζεις
Οράματα απ’ το παρελθόν θερίζεις,
Το απαλό σου χάδι καταριέμαι
Λαχτάρα που πονά και την αρνιέμαι,
Μέσα στο άναρχο μυαλό μου
Στην μοναξιά για πάντα θα πλανιέμαι.
Αναρριγώ σαν τις μετέωρες στιγμές αναμασάω
Τρέμω σαν στο  κυνήγι υποθέσεων βουτάω.
Τα  ζοφερά γραφήματα ακολουθούν σκιές
Ζωγραφισμένα βήματα μ’ αισθήσεις μαγικές,
Στα άδυτα των ουρανών το βιος πλανάρω
Τον επιδέξιο χρόνο μου μέσα μου κριτικάρω,
Αληθινή μου ύπαρξη που τόσα σου χρωστάω
Φορώ αξιοπρέπεια κι αλλού αποζητάω
Το οξυγόνο που ποθώ κι εγωιστικά φυλάω.
Την αύρα σου σκιαγραφώ, στα ουράνια πετάω...
Στο νεκροκρέβατο μου θα είσαι μια σκιά
Μια ανάμνηση γλυκειά που αιώνια θα κρατάω..

 08/02/2013 Πέταχ Τίκβα

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2013

Τα κύματα παφλάζουνε μπροστά μου
Μικρά κοχύλια με χαιδεύουν στην ουρά μου
Τα λέπια μου στην άμμο κυλιστήκαν
Και με το γήινο κορμί μου αναμειχθήκαν.

Σαν κολυμπώ, στα σύμπαντα ολόκληρη βουτάω,
Στην στρογγυλή την σφαίρα μας ολούθε τριγυρνάω
Μέσα από κάθε πόρο μου μια ανάσα από ευτυχία,
Της έκπληκτης μου της ζωής φάλτσα αδυναμία.

Η κινητήριος δύναμη πάντοτε η αγάπη
Την έψαξα σε ωκεανούς, σε χώρες δίχως βάθη,
Το στήθος μου προέταξα να θέλξει τα όνειρα μου
Άνθρωποι τα ερωτεύτηκαν μα βρήκα τον μπελά μου.

Μισή από πάντα ήμουνα, διττή και διχασμένη,
Πατρίδα μου οι ωκεανοί  κι η γη η ειμαρμένη,
Ελεύθερη γεννήθηκα να τριγυρνώ τα βράδυα
Το μέλλον μου να συναντώ σ’ ανέμελα σκοτάδια.

Τη μιά γοργόνα ήμουνα, την άλλη μια πουτάνα,
Δεν ξέρω αν ευτύχησα, δεν ξέρω από βοτάνια,
Άντρες αράδα έσφαξε η άκρη της ουράς μου
Στο μπούστο τους σαν έκαιγα την άσπιλη ομορφιά μου.

Τον βασιλιά κυνήγησα πίσω από ένα πλοίο,
Αλέξανδρο τον έλεγαν μα ήταν  για μένα θείο
Τον εαυτό μου να ξεχνώ μέσα από την μορφή του,
Στα κύματα να ξενυχτώ, στην αντανάκλασή του.

Απ’ την ουρά μου έκοψα μια νύχτα ένα κομμάτι
Πόδια προσπάθησα να βρω να τρέχουν στο σκοτάδι
Να τα κοιτώ και να πονώ τον άτολμο έρωτά μου
Της διχασμένης μου ψυχής ρηχό αμάρτημα μου...

Η θάλασσα ο τάφος μου κι η γη η κατρακύλα
Η έλλειψη των στεναγμών θλιμμένη ανατριχίλα
Ανάπηρη κι ανήμπορη σέρνω τ’ απομεινάρια
Του ασύδωτου μου εαυτού ξεσκίζω χαλινάρια!!

Πέταχ Τίκβα, 03/02/2013