Follow by Email

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

ΕΞΑΡΓΥΡΩΝΩ

Εξαργυρώνω τα όνειρά μου με λίγο πόθο και χαρά,
Εξαργυρώνω την χαρά μου στης ευτυχίας τα στεγανά,
Εξαργυρώνω την καρδιά μου κάθε που βγαίνω στα ρηχά,
Εξαργυρώνω την ζωή μου που ξόκειλε στα σκοτεινά.

Εκπλήρωσα τα όνειρά μου που ήταν γεμάτα φονικά,
Με πληγωμένη αναισθησία γύρω από μέρη αστρικά,
Σε σαπισμένους γαλαξίες πλημμυρισμένους ξωτικά,
Δυο σύμπαντα ευαισθησίες και μια μερίδα αερικά.

Στον πύργο μου που κλείστηκα μονάχα άσπρο είδα,
Ζωγραφισμένο το κενό πάνω σε μια σανίδα,
Απομεινάρια σου αραιά αφημένα στο μυαλό μου,
Σκλήρυναν την προσπάθεια να βρω τον εαυτό μου.

Του φεγγαριού οι αναπνοές γέμισαν μια ψυχή μου,
Στους ουρανούς μια συλλογή από την εκπνοή μου,
Στο έδαφος ξανά πατώ, την φυλακή μου σπάω,
Όλης της φύσης τα δεινά πάνω μου τα μετράω.

Ότι κι αν εξαργύρωσα, ότι κι αν εκπληρώνω,
Η απόσταση είναι ονειρική και δεν την συμπληρώνω
Πασχίζοντας τον ουρανό να πιάσω στην αγκάλη
Κόλαση είδα Δαντική, του Ηρακλή την πάλη!

Μέσα σε δάσος κρύφτηκα και το κορμί μου κλαίω,
Μ’ αγκάλιασα, παρηγοριά στ’ ανέγγιχτά μου φταίω,
Τους από μηχανής Θεούς πικρά εκλιπαρώ
Ν’ αποφασίσω τελικά πως όλα τα μπορώ!

Νίνα Μαγ.

Πέταχ Τίκβα, 25/01/2013