Follow by Email

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2013

Τα κύματα παφλάζουνε μπροστά μου
Μικρά κοχύλια με χαιδεύουν στην ουρά μου
Τα λέπια μου στην άμμο κυλιστήκαν
Και με το γήινο κορμί μου αναμειχθήκαν.

Σαν κολυμπώ, στα σύμπαντα ολόκληρη βουτάω,
Στην στρογγυλή την σφαίρα μας ολούθε τριγυρνάω
Μέσα από κάθε πόρο μου μια ανάσα από ευτυχία,
Της έκπληκτης μου της ζωής φάλτσα αδυναμία.

Η κινητήριος δύναμη πάντοτε η αγάπη
Την έψαξα σε ωκεανούς, σε χώρες δίχως βάθη,
Το στήθος μου προέταξα να θέλξει τα όνειρα μου
Άνθρωποι τα ερωτεύτηκαν μα βρήκα τον μπελά μου.

Μισή από πάντα ήμουνα, διττή και διχασμένη,
Πατρίδα μου οι ωκεανοί  κι η γη η ειμαρμένη,
Ελεύθερη γεννήθηκα να τριγυρνώ τα βράδυα
Το μέλλον μου να συναντώ σ’ ανέμελα σκοτάδια.

Τη μιά γοργόνα ήμουνα, την άλλη μια πουτάνα,
Δεν ξέρω αν ευτύχησα, δεν ξέρω από βοτάνια,
Άντρες αράδα έσφαξε η άκρη της ουράς μου
Στο μπούστο τους σαν έκαιγα την άσπιλη ομορφιά μου.

Τον βασιλιά κυνήγησα πίσω από ένα πλοίο,
Αλέξανδρο τον έλεγαν μα ήταν  για μένα θείο
Τον εαυτό μου να ξεχνώ μέσα από την μορφή του,
Στα κύματα να ξενυχτώ, στην αντανάκλασή του.

Απ’ την ουρά μου έκοψα μια νύχτα ένα κομμάτι
Πόδια προσπάθησα να βρω να τρέχουν στο σκοτάδι
Να τα κοιτώ και να πονώ τον άτολμο έρωτά μου
Της διχασμένης μου ψυχής ρηχό αμάρτημα μου...

Η θάλασσα ο τάφος μου κι η γη η κατρακύλα
Η έλλειψη των στεναγμών θλιμμένη ανατριχίλα
Ανάπηρη κι ανήμπορη σέρνω τ’ απομεινάρια
Του ασύδωτου μου εαυτού ξεσκίζω χαλινάρια!!

Πέταχ Τίκβα, 03/02/2013

7 σχόλια:

  1. Ομορφες εκφράσεις, αισθητικής και φανταστικής ανάτασης........με ένα πρόσωπο διττό....γοργόνας...εγώ θα έλεγα που συμπληρώνεται από αυτό του Ιανού......που ίσως, λέω ίσως, εκφράζει τον πραγματικό εαυτό σου....

    Ακόλουθος στους στίχους σου.....ασχέτως αφορμής και αιτίας!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αλέξανδρε μην εμπιστεύεσαι ποιήτριες..με τιμάς πάντα με την παρουσία σου και τις κριτκές σου.Ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  2. Πανέμορφες περιγραφές της Διττότητας που κατακλύζει την ύπαρξή μας!
    Ευχαριστώ για την τροφή του πνέυματος και της ψυχής μου Νίνα.

    Άρτεμις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ευχαριστώ Αρτεμούλα που υπόκεισαι τις μούρλες μου τόσο στωικά!!

      Διαγραφή
  3. Στη θάλασσα που κατοικείς
    Γοργόνα σε φωνάζουν
    Κοιτάς τα πλοία να περνούν
    Και όλοι σε θαυμάζουν …

    Στο υγρό γαλάζιο σου κελί
    Το λυτρωμό γυρεύεις
    Και τα καράβια που περνούν
    Εσύ απλά χαζεύεις…

    Ψάχνεις την άγρια ομορφιά
    Αυτήν που σου υστέρησαν
    Κι όσοι σε είπαν μάγισσα
    Απλά το μολόγησαν…

    Κάποια στιγμή σε είδα εγώ
    Στη ζάλη του μυαλού μου
    Κι ο δύστυχος κατάλαβα
    Πως έχασα το νου μου…

    Είσαι ένα πλάσμα μυθικό
    Με τις ξανθές κοτσίδες
    Μες το βυθό θα κατεβώ
    Να σπάσω τις αψίδες…

    Ν αγγίξω θέλω μαγικά
    Το λάγνο το κορμί σου
    Μήπως και ελευθερωθεί
    Κι εσένα η ψυχή σου…

    Να κάνω κι άλλα μαγικά
    Μήπως και μ αγαπήσεις
    Και βγεις από τη θάλασσα
    Σ εμένα να γυρίσεις…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις

    1. Στήριγμα ήσουνα σταθερό
      Στα πρώτα βήματα μου
      Τα λέπια ξεκαθάριζες
      Που είχα στην ουρά μου
      Τα σταθερά τα μπράτσα σου
      Στηρίξαν τα γραπτά μου
      Στης φαντασίας τα κενά
      Σοφό συμπλήρωμά μου.
      Γύψινα πόδια μούδωσες
      Ν’ αφήσω τα δεσμά μου
      Μα πλέον μπουρδουκλώθηκαν
      Και κλαίω τα όνειρά μου.

      Διαγραφή
  4. πόσο θα ήθελα να έβλεπα αυτή την εικόνα στην ακροθαλασσιά τη γοργόνα να βουτάει για λίγο όνειρο και οξυγόνο και τον ψαρά να της χαϊδεύει τα μαλλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή