Follow by Email

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Τα δάκρυα

Μικρές σταγόνες στην αρχή,
Μετά ένα ποτάμι,
Καυμοί που αποκαλύπτονται
Σε μια ζωή κατράμι,
Απανωτοί οι στεναγμοί
Και ποιος να μου τους γιάνει..,
Σκληρή που είναι η ζωή μας φιλαράκι...
Ο μέντορας τον μέντορα περπατησιές διδάσκει
Καθένας μας τον άλλον ανελέητα πειράζει   
Του έρωτα τους στεναγμούς μάταια μεταφράζει
Μια ικεσία οδυνηρή το μέσα μας τρομάζει
Ζήτω η απελευθέρωση σαν έρθει να χαράζει!
Αναρχικές οι σκέψεις μου, καμαρωτοί τσολιάδες,
Δολοφονούν την ύπαρξη ανά σειρές μυριάδες
Κατασκευάσματα του νου από πηλό φτιαγμένα
Στυγνά με παραλύουνε σαν είναι αντρειωμένα.
Στο σουλτανάτο του μυαλού εγώ η πριγκηπέσσα
Τον θρόνο μου ψάχνω να βρω να μπει η ψυχή μου μέσα,
Στα μάταια..μαράζωσαν τα χρόνια και ματώσαν
Λαβύρινθοι κακεντρεχείς που οδυνηρά πληγώσαν...
Φίλε πιάσε το χέρι μου, σου τόχω απλωμένο,
Την σάρκα πιάσε τρυφερά, έλα, το περιμένω,
Μες το ιερό σαλόνι μας που αγάπη είναι στρωμένο,
Τα δάκρυα μου σκούπισε ν’ αλλάξω πεπρωμένο...

21/02/2013 Πέταχ Τίκβα

1 σχόλιο:

  1. Για μια φόρα και εξω απο τις αρχές μου (κάνω κριτική κυρίως στο τεχνικό κομματι του ποιήματος) μπορώ να σου πως οι στίχοι σου είναι έντονα συναισθηματικοί...με άτακτες σκέψεις που πλημμυρίζουν αισθήματα...σκορπισμένες εδω και κει, που ομως στη συνισταμένη τους αναδύουν αγάπη, απεραντη αγάπη.
    Βέβαια όπως μου έχεις πει αυτά ειναι μυθοπλασίες αλλά αυτό δεν έχει σημασία στη κριση μου.
    Καλό απόγευμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή