Follow by Email

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Μπροστά στον καθρέπτη η υψίφωνος άδει
Στην παράσταση τέλεια για να ‘ναι το βράδυ,
Μόνος ακροατής της ένας έρωτας κλέφτης
Στου μυαλού τις σκιές της απροσδόκητος φταίχτης.

Άθελά της η ντίβα στα ουράνια πετάει
Τον καινούργιο εραστή της προσδοκία κερνάει,
Μία –μία τις νότες με χαρά τις αρθρώνει
Γνήσιος ο  θαυμασμός του οριακά την θαμπώνει.

Στους παράδεισους πλάι έχουν μετακομίσει
Στου πενταγράμμου την ηχώ αντάμα έχουν λυγίσει,
Ξάφνου η φωνή παραπατά -το ρε παραφωνία-
Ο έρωτας πυροβολεί να σώσει την μαγεία!

Ανήκεστος βλάβη βουβά προεκλήθη,
Στης νότας τον ήχο η αγάπη ανελήφθη,
Το άπαν μαυρίζει, στο σκότος θαφτήκαν,
Κρυφή αμηχανία και πόνο τραφήκαν.

Το φως της ημέρας τους βρήκαν δυό αστέρια
Θύμα και δολοφόνο, νεκρά περιστέρια,
Ποιος νάτανε πλέον ο πιο πληγωμένος
Έρεβος κι απελπισία, την νύχτα ντυμένος;

Δειλά οι ψυχές τους τα ουράνια αγγίζουν
Την σφαίρα επουλώνουν, αχνά ψιθυρίζουν
Συγνώμες με αγάπη, έρωτες που θροίζουν,
Τον θάνατο αντάμα στο τέλος ξορκίζουν.

16/02/2012 Πέταχ Τίκβα


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου