Follow by Email

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012



Σαν φέγγουν τα καντήλια των ψυχών
Τις μέρες των μεγάλων στεναγμών
Το θρόισμα των φύλλων π’ αναπνέουν
Το πέταγμα των γλάρων σαν ασθμαίνουν,
Την τύχη μου την δόλια καταριέμαι
Την άπνοη ζωή μου έτσι αρνιέμαι.

Σ’ ένα ζευγάρι των τριών,
Μικρών κι αθλίων  αρχηγών
Μ’ έχει καρφώσει,
Πάνω σε ξύλινο σταυρό,
ανάποδο και ταπεινό,
Μ’ έχει ακυρώσει.
Τις ήρεμες κινήσεις μου,
Τις φρούδες εκτιμήσεις μου
Έχει δηλώσει.

Ξεκίνησα τον στεναγμό
Μ’ αγάπες ν’ απαλύνω,
Κατέληξα με κλάμματα
Το βιος μου να το φτύνω.
Μπήκαμε όλοι στον χυλό,
Στο τρίγωνο τ’ απατηλό
Του πόθου και του πάθους,
Οι ανάσες μας μπερδεύτηκαν
Τα σώματα πλανεύτηκαν,
Οι γνώμες ταλαντεύτηκαν.
Σαν  η θητεία έληξε
κελάιδισε ένα αηδόνι
Και  ο χυλός  εξύνισε
κι οι τρεις μας πεταχτήκαμε
μια νύχτα στο σιφόνι..

Είσαι ζωή απρόβλεπτη
Στο πάρε και στο δώσε
Βίους παράλληλους σκορπάς
Κι ύστερα σαν τους εξαπατάς
Σκουπίδια τους φορτώνεις.