Follow by Email

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Την τοξική αγάπη σου ένοιωσα στο κορμί μου
Τη θλίψη μου και τη χαρά μετέδωσα απ’ το φιλί μου
Όλα του βιου τα δύσκολα τις χάρες και τις λύπες
Μέσα σου εναπόθεσα και τρυφερά τα πήρες.

Όταν τ’ αστέρια λάμπουνε και ο αέρας πνέει,
Όταν η νύχτα έρχεται κι ο νούς μου αναπνέει,
Είναι μονάχα πούσαι εσύ στα πέρατα κρυμμένος
Πίσω από λέξεις και ματιές με μάγια αναθρεμμένος.

Φέγγεις σαν άστρο ονειρικό, ξεκούραση στα μάτια,
Σκλάβα έχεις τη σκέψη μου και τα δεσμά σου χάδια,
Τον έρωτά μου ακουμπάς, δειλά με ξεσηκώνεις,
Σαν την ελευθερία μου με τέχνη ακυρώνεις.

Δεν θέλω να ελευθερωθώ ποτέ απ’ την αγκαλιά σου
Τις προσταγές σου θα κρατώ μέσα από την καρδιά μου
Προστάτη μου και φυλαχτό στο στήθος μου αιώνια
Κατώφλι δίχως γυρισμό η αγάπη μου στα χρόνια.

6/11/2011 


Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

ΑΠΟΧΑΙΡΕΙΤΙΣΜΟΣ

Φόρεσες το μαύρο σου κοστούμι,
Έπιασες να λες κι ένα τραγούδι
Διάλεξες  σκοπό λυπητερό
Πάλεψες να κρύψεις τον καυμό.

Σήμερα υπολόγισες πως θα ‘σουν ένας άλλος,
Το τόνισες στη σκέψη σου σαν νάσουν παπαγάλος,
«Είσαι μια κούκλα μάτια μου» χαιρέτησες ξερά,
Σαν ξένος προσποιήθηκες ακόμα μια φορά.

Εκείνη λοξοκοίταξε με ύφος μιας κυρίας,
Τ’απομεινάρια σκούπισε της χθεσινής λαγνείας,
Το βλέμμα σου συμμάζεψε με κρύα ηρεμία
Τα νώτα της σου γύρισε να φύγει η τρικυμία.

Σκέφτηκες πως την γνώρισες, τι ένοιωσες σαν είδες
Τα βλοσυρά τα μάτια της, το υπέροχό της στόμα
Ο πόθος σε κυρίευσε και σε κρατάει ακόμα,
Αυτό το θεικό κορμί που μοιάζει με κυκλώνα.

Την πόρτα πίσω σου έκλεισες και βάδισες στον δρόμο
    Τα σύννεφα μαζεύτηκαν να σου ανοίξουν χώρο,
Τις αποφάσεις σου να δεις σαν καθαρό νερό
Χώρια της πως θα ήσουνα στον φρέσκο ουρανό.

Σκληρή ήταν η απόφαση που έμελλε να πάρεις
Κι η φαντασία να ακολουθεί σαν μόνιμος μπροστάρης...
Μια μοναξιά ζωγράφισε η κάπνα της καρδιάς σου
Μεσ’ την δουλειά σου χώθηκες να σβήσεις τα όνειρά σου.

Το βράδυ την αντάμωσες βουβά να περιμένει
Στην ετυμηγορία σου απλά παραδομένη
Έκανες την υπέρβαση και προσδοκάς μιά έκσταση
Το τέλος σας ανέβαλες κι όρισες την επέκταση.

Το αύριο τοποθέτησες στα χέρια της ελπίδας
Είναι το μέλλον έγχρωμο, το προιόν της νάμας
Εκείνης που σας ένωσε και σας κρατά ακόμα
Το βιός σας όλο έβαλες σε χρυσαφένιο στρώμα!







Με σκανταλιά ξεπρόβαλαν στο βάθος οι ακτίνες
Για μια στιγμή  αισθάνθηκα του χρόνου τις ελπίδες
Δειλά δειλά ο ορίζοντας μου έκλεισε το μάτι
Μπροστά μου σχηματίστηκες σε μιαν οφθαλμαπάτη.

Την μοναξιά σου χάιδεψα γλυκά στα δυο μου χέρια
Άνοιξα τον πυρήνα της κι ενστάλαξα δυο αστέρια,
Στα χείλη μου την κράτησα για να μην κακοπάθει
Μελένια την εβάπτισα μαζί μου να γιορτάζει.

Στο μακρυά που βρίσκομαι, σ’ απόσταση μεγάλη,
Συνέχεια σε ονειρεύομαι ιππότη καβαλάρη
Στα χέρια σου να με κρατάς, εμένα ν’ αγκαλιάζεις,
Στο βάθος της ψυχούλας μου ελπίδα να χαράζεις.

Δεν είναι που το βλέμμα σου παντού με συνοδεύει,
Δεν είναι που η σκέψη σου τη σκέψη μου χαιδεύει,
Είναι που εγώ στα μάτια σου διάφανη έχω γίνει
Μία μπαλίτσα από υγρό που αγάπη αναδίνει!

Αδέσποτο συναίσθημα ολούθε τριγυρνάει
Μορφή κι αν έψαξε να βρει στον άνεμο σκορπάει,
Τροφή να ψάχνει για να βρει στων σκουπιδιών τα βάθη
Εσένανε ν’ ακολουθεί και όλα σου τα πάθη!

Πέταχ τίκβα 16/01/2012