Follow by Email

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

Χτύπησα με δύναμη την αλήθεια στον τοίχο. Τίναξα τα ψέμματα απ’ το πέτο σου. Πέταξα στάχτες στα μαλλιά σου. Σε ράντισα με λήθη και γαλήνη. Μαλάκωσες νοτισμένος με ουίσκυ στολισμένος ένα λίτρο ψέμματα. Πασπάλισα τα δάκτυλά σου με χρυσόσκονη. Ούρλιαξα απ’ τον οργασμό που μου χάρισες. Κοιτάζοντας την οροφή του ιδρύματος σκέφτηκα να ευχαριστήσω τον εαυτό μου γιατί έζησα και χάρηκα κι απόκτησα παρελθόν παραβλέποντας το μέλλον. Είμαι στο τώρα και πετώ με τα πουλιά, βγαίνω απ’ το κουκούλι του μεταξοσκώληκα, ανοίγω τα μάτια μου για πρώτη φορά και βλέπω...Ανεβοκατεβαίνεις στα όνειρά μου. Στολίζεσαι με καπέλλα κι αλλάζεις τις μάσκες σου νυχθημερόν. Ουρλιάζεις μόνος σου τις νύχτες ζητώντας περισσότερα από τη ζωή. Παλεύεις να κρατηθείς στην κορνίζα που σε τοποθέτησαν. Φροντίζεις να μην περισσεύει τίποτα, ούτε χέρι, ούτε  μυαλό.
Φοράς ξανά τη μάσκα για να εισπνεύσεις. Αποζητάς τον θάνατο. Δεν έρχεται κι εσύ κλαις, κλαις...
Χαίρομαι που μολύνθηκα από την ύπαρξή σου. Οι περιπέτειες στις οποίες με πέταξες με καθόρισαν. Ξέχασα να περιμένω. Δυσκολεύτηκα στην κατάπωση. Σε λάτρεψα. Καθόρισα τα μονοπάτια μας. Ανέτρεψες τους δρόμους μας. Αγάπησα τα βλέμματά σου στο σκοτάδι. Ήσουν η αρχή κι εγώ έβαλα το τέλος. Είσαι ο άντρας. Είμαι η γυναίκα. Ζω. Ζούμε. Παρέα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου