Follow by Email

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

ΑΠΟΧΑΙΡΕΙΤΙΣΜΟΣ

Φόρεσες το μαύρο σου κοστούμι,
Έπιασες να λες κι ένα τραγούδι
Διάλεξες  σκοπό λυπητερό
Πάλεψες να κρύψεις τον καυμό.

Σήμερα υπολόγισες πως θα ‘σουν ένας άλλος,
Το τόνισες στη σκέψη σου σαν νάσουν παπαγάλος,
«Είσαι μια κούκλα μάτια μου» χαιρέτησες ξερά,
Σαν ξένος προσποιήθηκες ακόμα μια φορά.

Εκείνη λοξοκοίταξε με ύφος μιας κυρίας,
Τ’απομεινάρια σκούπισε της χθεσινής λαγνείας,
Το βλέμμα σου συμμάζεψε με κρύα ηρεμία
Τα νώτα της σου γύρισε να φύγει η τρικυμία.

Σκέφτηκες πως την γνώρισες, τι ένοιωσες σαν είδες
Τα βλοσυρά τα μάτια της, το υπέροχό της στόμα
Ο πόθος σε κυρίευσε και σε κρατάει ακόμα,
Αυτό το θεικό κορμί που μοιάζει με κυκλώνα.

Την πόρτα πίσω σου έκλεισες και βάδισες στον δρόμο
    Τα σύννεφα μαζεύτηκαν να σου ανοίξουν χώρο,
Τις αποφάσεις σου να δεις σαν καθαρό νερό
Χώρια της πως θα ήσουνα στον φρέσκο ουρανό.

Σκληρή ήταν η απόφαση που έμελλε να πάρεις
Κι η φαντασία να ακολουθεί σαν μόνιμος μπροστάρης...
Μια μοναξιά ζωγράφισε η κάπνα της καρδιάς σου
Μεσ’ την δουλειά σου χώθηκες να σβήσεις τα όνειρά σου.

Το βράδυ την αντάμωσες βουβά να περιμένει
Στην ετυμηγορία σου απλά παραδομένη
Έκανες την υπέρβαση και προσδοκάς μιά έκσταση
Το τέλος σας ανέβαλες κι όρισες την επέκταση.

Το αύριο τοποθέτησες στα χέρια της ελπίδας
Είναι το μέλλον έγχρωμο, το προιόν της νάμας
Εκείνης που σας ένωσε και σας κρατά ακόμα
Το βιός σας όλο έβαλες σε χρυσαφένιο στρώμα!







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου